Απώλεια Εισοδημάτων
Έκταση Δεδικασμένου εκ τελεσιδίκου αποφάσεως
Επιμήκυνση 5ετους Παραγραφής (ΑΚ 937) σε 20ετία - Προϋποθέσεις
Σύμφωνα με τα άρθρα 321 και 324 ΚΠολΔ δεδικασμένο υπάρχει μεταξύ των ίδιων προσώπων με την ίδια ιδιότητα μόνο για το δικαίωμα που κρίθηκε με τελεσίδικη απόφαση και εφόσον πρόκειται για το αυτό αντικείμενο και την αυτή ιστορική και νομική αιτία. Αν το κεφάλαιο της αγωγής που αφορά απώλεια εισοδημάτων, λόγω ανικανότητας προς εργασία, γίνει πρωτοδίκως εν μέρει δεκτό και κατά της αποφάσεως αυτής παραπονείται, με την έφεσή του ο μεν ενάγων, για τη μερική απόρριψη της αγωγής (ως προς το κεφάλαιο αυτό), ο δε εφεσίβλητος για τη μερική παραδοχή του κεφαλαίου αυτού, η απόρριψη στη συνέχεια της έφεσης του εφεσίβλητου ως ανυποστήρικτης λόγω της ερημοδικίας του, δημιουργεί δεδικασμένο τουλάχιστον ως προς τη μερική παραδοχή του κεφαλαίου, η δε εκκρεμοδικία υπάρχει μόνο για το μέρος του κεφαλαίου που απορρίφθηκε και αφορά την έφεση του ενάγοντος.
Συνεπώς, η τελεσιδικία της πρωτόδικης απόφασης κατά το κεφάλαιο αυτό, που έγινε εν μέρει δεκτό, επιφέρει ως προς το μέρος αυτό, κατ΄ άρθρ. 268 εδ.α' του ΑΚ, επιμήκυνση της 5ετούς παραγραφής (ΑΚ 937) της σχετικής αξίωσης που βεβαιώθηκε σε 20ετή, αρχόμενη από την τελεσιδικία και ως προς το μέρος της όλης αξίωσης αποζημίωσης, που αφορά την απώλεια εισοδημάτων από την εργασία χρονικού διαστήματος μεταγενέστερου εκείνου, του οποίου είχε ζητηθεί με την αγωγή και επιδικασθεί, υπό την προϋπόθεση ότι το μη επίδικο στην προηγούμενη δίκη μέρος (για απώλεια εισοδημάτων) δεν έχει υποκύψει στη βραχυχρόνια για την αξίωση αυτή 5ετή παραγραφή πριν τη δημοσίευση της τελεσίδικης αποφάσεως που εκδόθηκε στην προηγούμενη δίκη.
Ενταύθα αναιρείται κατ΄άρθρ. 559 αριθ. 1 και 16 ΚΠολΔ, Εφετειακή απόφαση που απέρριψε τις σχετικές αξιώσεις αποζημίωσης του ενάγοντος για απώλεια εισοδημάτων, δεχόμενο ότι από την επομένη της γνώσεως των επιζήμιων συνεπειών της πράξεως και του προς αποζημίωση υποχρέου (που λογίζεται ως έναρξη της παραγραφής), μέχρι την άσκηση της κρινόμενης αγωγής, είχε παρέλθει χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της 5ετίας, με αποτέλεσμα οι ένδικες αξιώσεις του ενάγοντος να έχουν αποσβεσθεί λόγω παραγραφής. Με τη κρίση του αυτή όμως παραβιάσε τη διάταξη του άρθρου 268 εδ.α' ΑΚ, με το να αποφανθεί ότι δεν υπάρχει τελεσιδικία ως προς την αξίωση αυτή από την Πρωτόδικο απόφαση και συνεπώς δεδικασμένο, αφού δέχεται ότι η έφεση του αναιρεσιβλήτου κατά της απόφασης αυτής απερρίφθη με απόφαση του Εφετείου Αθηνών λόγω της ερημοδικίας του, οπότε από τη δημοσίευσή της αυτή κατέστη τελεσίδικη τουλάχιστον για το ποσό των 4.416 ευρώ μηνιαίως, (που αφορά απώλεια εισοδήματος) και συνεπώς επιμηκύνεται ο χρόνος παραγραφής της ανωτέρω σχετικής αξίωσης από 5ετία σε 20ετία.
(ΠΗΓΗ: WWW.NB.ORG)